Prowadzę tego bloga już 3.5 roku. Ostatnio, jak pewnie większość moich stałych czytelników zauważyła, spadła częstotliwość zamieszczania nowych notatek, a także, to już moja autokrytyka, ich jakość.

Nie mam motywacji do pisania. Nie potrafię się już zmusić. Nie czuję, aby mój głos w blogosferze był jeszcze potrzebny. W ostatnich tygodniach sukcesywnie wygaszam swoją aktywność w Internecie. Wycofałem się z większości "branżowych portali", pozostawiając jedynie "homo-naszą-klasę", czyli Innastrona.pl.

Wielokrotnie powtarzałem, że najlepszym paliwem blogerskim są negatywne emocje. A tych u mnie już coraz mniej i coraz marniejsze, coraz mniej monumentalne. Jestem dość szczęśliwym człowiekiem. Mam kochającego chłopaka, sam mogę smakować to przedziwne uczucie. Prowadzę spokojne, uporządkowane życie, poprzeplatane drobnymi przyjemnościami i troskami. Życzę sobie, aby trwało to jak najdłużej.

Czardasz wprowadził w moje życie wiele zmian. Nakłonił do kilku rzeczy, na które wcześniej nie miałem ochoty ani motywacji. Skoordynował kilka obszarów naszego życia, do których do tej pory nie przykładałem należytej uwagi.

Myślę, że udało mi się znaleźć odpowiedź na pytanie, które stawiałem od samego początku mojej blogerskiej drogi: Po co w ogóle ludzie piszą blogi? Mam tutaj na myśli głownie blogi będące mniej lub bardziej systematycznym dziennikiem. Otóż powody są dwa: chęć zaznaczenia swojego istnienia oraz zwykła rutyna. Ludzie kierujący się tym pierwszym często aktualizują swojego bloga. Z każdą notatką starają się zakrzyczeć swoją samotność, przemówić do wielkiego, internetowego uniwersum, które nawet jeśli nie słucha, to zawsze stwarza potencjalną możliwość, że słuchają setki, a nawet tysiące. Poświęcają swoją uwagę, a przez to na chwilę dodają znaczenia. Ja sam byłem takim blogerem.

Druga grupa, rutyniarska, pisze z przyzwyczajenia. Bo blogowanie uzależnia, obarcza poczuciem winy, że się zwleka z kolejnymi notatkami, tak, jakby kogoś spotykała z tego powodu jakaś namacalna krzywda. W końcu rutyna frustruje i blog popełnia seppuku. Czasem wracają. Pod inną nazwą, na innej platformie, z niego zmienionym zakresem tematycznym. Ja tej grupie też się w końcu znalazłem, choć nigdy nie miałem dość odwagi, aby zamordować owoc własnej pracy (cóż, jestem człowiekiem bardzo cieżko znoszącym stratę).

Wycofuję się z życia internetowego, aby mocniej żyć w realnym świecie. Jestem wdzięczny za czas, który przyszło mi spędzić na tym serwisie, za wszystkie inspirujące dyskusje. Blog to ważny etap mojego życia, który właśnie dobiegł końca. Wypełnił swoje zadanie.

Wszystkim dziękuję i mówię: Do widzenia! Do widzenia na waszych blogach, które zagościły już na stałe w moim rytuale przeglądania stron www. Choć sam już nie piszę, czytania nie porzucę, bo zamiłowanie do blogów to nieuleczalna choroba.